Niğde’nin Ulukışla ilçesine bağlı Porsuk köyü yakınlarındaki Porsuk-Zeyve Höyük’teki Hitit periyoduna ilişkin kerpiç yapılar, milattan evvel 15. ve 16. yüzyıllarda çıktığı düşünülen yangınlarda kazandığı sağlamlıkla bugüne kadar ulaştı.
Kazı lideri ve Hitit Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Arkeoloji Kısmı Dr. Öğretim Üyesi Eric Jean, AA muhabirine, Porsuk-Zeyve Höyük’te hafriyat çalışmalarının 1968’te başladığını, kendisinin de bu yıl kazı başkanı olarak görev yaptığını söyledi.
Porsuk-Zeyve Höyük’ün Akdeniz’e giden yol üzerindeki pozisyonundan ötürü çok değerli olduğunu belirten Jean, höyükte birinci yerleşmelerin Hitit periyodunda milattan evvel 1600’lü yıllarda kurulduğunu anlattı.
Höyükte Hitit, Demir Çağı, Helenistik ve Roma devirlerine ilişkin izlerin bulunduğuna dikkati çeken Eric Jean, “Porsuk’taki tüm sur duvarlarına baktığınızda bilhassa Tunç Çağı yani Hitit ve Orta Demir Çağı periyotlarına ilişkin büyük bir fark var. En güçlü, en büyük surlar Hitit devrine ilişkin. Hitit merkezlerinde olduğu üzere taş temeller ve subasmanları üzerinde kerpiç ve ortada ağaçlar var. Artık muhafaza altına alabilmek, tedbir alabilmek için yeni kerpiçler yapılıyor.” diye konuştu.
İlk yangın milattan evvel 16. yüzyılın birinci yarısında olmuş
Jean, Mezopotamya’da güçlü yapılar için yeteri kadar taş olmadığından kerpiç tercih edildiğini, Anadolu’da da hem taş hem de kerpiç kullanıldığını lisana getirdi.
Hitit devrinde yapılan kerpicin yangınlardan ötürü beton üzere sağlam olduğunu vurgulayan Jean, şunları kaydetti:
“Yüksek duvarları yalnızca taştan yapmak çok güç olur diye düşünüyorum. Kerpiç daha kolay, pratik, kalıplı, daha süratli bir formda yapılıyor. Tonlarca yük taşımadan koyabilirsiniz. Kerpiç yalnızca sağlıklı değil, birebir vakitte çok da sağlamdır. 1000 yıllar boyunca bunun kullanılması, çok sağlam olduğunu gösterir. Çok güçlü bir yapı. Birebir vakitte olağan ki bakım gerekir. Ekseriyetle yalnızca kerpiç yapılmıyor, üzerini düzeltmek için sıva yapılıyor. Bakım görmeyen kerpiç duvar yıkılıyor. Hitit periyodundaki kerpiçler çok sağlam. Onlar birebir vakitte yangın görmüş. Arkeologlar için yangın yaşanınca bir mucize oluyor zira kerpiçler beton üzere oluyor. Birinci yangın, son yapılan tarihlendirmelere nazaran milattan evvel 16. yüzyılın birinci yarısında. İkinci yangını söylemek biraz sıkıntı lakin 15. yüzyılın sonlarında ya da 14. yüzyılın içinde.”
